اگر نمی توانی بلوطی بر فراز تپه ای باشی،بوته ای در دامنه ای باش، 

ولی بهترین بوته‌ای باش كه در كناره راه می‌روید. 

اگر نمی‌توانی بوته‌ای باشی،علف كوچكی باش و چشم‌انداز كنار شاه راهی 

 را شادمانه‌تر كن....... 

اگر نمی‌توانی نهنگ باشی، فقط یك ماهی كوچك باش، 

ولی بازیگوش‌ترین ماهی دریاچه! 

همه ما را كه ناخدا نمی‌كنند، ملوان هم می‌توان بود. 

در این دنیا برای همه ما كاری هست كارهای بزرگ، 

كارهای كمی كوچكتر و آنچه كه وظیفه ماست، 

چندان دور از دسترس نیست. 

اگرنمی‌توانی شاه راه باشی،كوره راه باش، 

اگر نمی‌توانی خورشید باشی، ستاره باش، 

با بردن و باختن اندازه ات نمی گیرند. 

هر آنچه كه هستی، بهترینش باش.......... 

خلاصه .....بهترین باش.....!!

انبوه ابرهای سرگردان در خاکستری مه آلود آسمان بر وسعت تنهائیم لبخند می زنند و من پر می شوم از حس شمیمی که آرام آرام مرا بر هزاران قطره باران و تمام خاطرات بارانی را به دنیایی فراسوی مرز واقعیتها فرا می خواند.سفری به تمام لحظه های ناب و سبز شکفتن. سفری به لحظه با شکوه گذر پر شتاب صاعقه ای از دل تیرگی آسمان .سفری به یک لحظه عشق به یک بار پرواز.در سادگی یک نگاه پاکی یک دل وشکوه یک دلدادگی معنا می یابد و روح خسته ام را به نوازشهای پرآرامش دستانی می سپارم که هنوز بوی خوش آشنایی دارد.دستان پر توانی که می تواند تمام غبار اندوه رااز آینه جانم پاک نماید می تواند صفحه های سیاه دفتر خاطراتم را پاره کند و می تواند مرا به اوج برساند.صدایی دریای آرامشم را طوفانی می کند.به خود می آیم.آسمان آکنده از ابرهای تیره است پراز تیرگی وخشکی.دستانم از خشکی می سوزد از آن هزاران قطره زلال تنها دو قطره مانده آن هم به روی گونه های رنگ باخته من.

قانون احتمالات

همه احتمالات را باید در نظر گرفت

من خودم را کم نمی بینم!

من تو را کم می بینم!

این یک صنعت ادبی است بیچاره!

بیشتر فکر کن...

حقیقت

گاهی وقتها احساس میکنم

اصلاً ارزشش را نداشتی

احساسم چقدر نفهم شده تازگیها!

فهمیدن

تو انگار هیچوقت، هیچ چیز را نمی خواهی بفهمی

دلم برایت می سوزد

پیش تر ها نمیسوخت...

عشق

اگه با دلت کسی یا چیزی رو دوست داشتی زیاد جدی نگیرش چون کار دل دوست داشتنه ... درست مثل کار چشم که دیدنه ... ولی اگر کسی رو با عقلت دوست داشتی بدون داری چیزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه

چرا تورا ساختم ؟
چرا ترانه های عاشقی را برای تو سرودم؟
حال دیگر عشق من خفته است, دستانم دیگر آغوش گرمت را طلب نمی کنند
وای بر من که چگونه در حسرت دوست داشتنت سوختم
وای بر من که چگونه شب و روزم را آلوده ی تو کردم
چه ناگاه شیشه ی دلم را با غرورت شکستی
و چه  ناگاه  مرا در آتش عشق بی فروغت سوزاندی
رهایت کردم,رهایت کردم که دیگر در قفس قلبم اسیرو درمانده نباشی
عشق تو را برای خود یک خاطره ی جاویدانه ثبت خواهم کرد
یقین داشته باش که دیگر سرزمین تشنه ی دلم را با وجود تو سیراب نخواهم کرد
و گلهای زیبای باغچه ی عشقم را دیگر با نگاه تو آبیاری نخواهم کرد
تقدیر را اینگونه برایم رقم زدی می توانست زیباتر از این باشد
بگذار بپاس عشقی که به تو داشتم این خاطرات برای همیشه زنده بماند

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی

ولی با حسرت باران پی نسیم نمیگردم 

تو كه نيستي رنگ بي خبري از ديوار مي بارد

 خاموش ميشوم

بهت مي گيردم

تنها مي شوم

 كاش بودي

كاش باز تنها نبودم

 تنهايي كه هيچ

بي خبري

 چشم برراه دوخته ام

نه غباري نه صدايي

 بي خبر كه باشي چه دوزخ چه برزخ چه بهشت

 من در حسرت خبري از تو مي سوزم

  تو اما نه به درد فراموشي كه به زهر ناچاري خبرنميدهي

من نيز بايد صبر كنم

چاره چيست؟

خوش به حال گنجشكهاي خانه تان

 هروقت بخواهند بر سر ديوار تو را ميبينند

 اما این را بدان